Από την κυκλώπεια ακρόπολη της Τίρυνθας, την έδρα του βασιλιά Ευρυσθέα, ο Ηρακλής ξεκινούσε για κάθε άθλο και εδώ επέστρεφε να αναφέρει τη νίκη του. Στην Τίρυνθα του επιβλήθηκαν οι δώδεκα άθλοι ως εξιλέωση.
Στους βάλτους της Λέρνης παραμόνευε η Λερναία Ύδρα, που για κάθε κομμένο κεφάλι έβγαζε δύο. Με τον ανιψιό του Ιόλαο να καίει κάθε πληγή, ο Ηρακλής νίκησε το τέρας και βούτηξε τα βέλη του στο δηλητήριό της — ο δεύτερος άθλος.
Στα δάση γύρω από την Αρχαία Νεμέα φώλιαζε ο Νεμέος λέων, ένα θηρίο που κανένα όπλο δεν τραυμάτιζε. Ο Ηρακλής τον έπνιξε με τα ίδια του τα χέρια και φόρεσε για πάντα τη δορά του ως πανοπλία — ο πρώτος άθλος.
Στη λίμνη Στυμφαλία είχαν μαζευτεί οι Στυμφαλίδες Όρνιθες, πουλιά με χάλκινα φτερά που κατασπάραζαν ανθρώπους. Ο Ηρακλής τις ξεσήκωσε με χάλκινα κρόταλα και τις τόξευσε καθώς πετούσαν — ο έκτος άθλος.
Για έναν ολόκληρο χρόνο ο Ηρακλής καταδίωκε στα βουνά της Αχαΐας την Κερυνίτιδα Έλαφο με τα χρυσά κέρατα, ιερό ζώο της Άρτεμης. Την έπιασε ζωντανή χωρίς να τη βλάψει — ο τρίτος άθλος.
Στην Ηλεία ο Ηρακλής καθάρισε σε μία μέρα τους τεράστιους στάβλους του βασιλιά Αυγεία, εκτρέποντας τα ποτάμια Αλφειό και Πηνειό μέσα από αυτούς — ο πέμπτος άθλος. Σε ανάμνηση της νίκης του, λέγεται πως ίδρυσε εδώ τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η Κνωσός, ανάκτορο του βασιλιά Μίνωα: στην Κρήτη ο Ηρακλής δάμασε τον μανιασμένο Κρητικό Ταύρο που ρήμαζε το νησί — τον ίδιο ταύρο που γέννησε τον Μινώταυρο του Λαβυρίνθου. Τον μετέφερε ζωντανό στην Πελοπόννησο — ο έβδομος άθλος.
Στο ακρωτήριο Ταίναρο, το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας, μια σπηλιά πίστευαν πως οδηγούσε στον Κάτω Κόσμο. Από εδώ ο Ηρακλής κατέβηκε στον Άδη και ανέβασε ζωντανό τον τρικέφαλο Κέρβερο — ο δωδέκατος και πιο τρομερός άθλος.